MediaOne Logo

കെ.പി ശശി

Published: 20 Sep 2022 1:57 PM GMT

ഡൽഹിയോർമകളിലൂടെ ഒരു യാത്ര

ഡൽഹി വിൻഡ്സർ പ്ലേസിലെ ആ ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഞാൻ പഠിച്ച വിലയേറിയ ഒരു കാര്യമുണ്ട്. ചിലർ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് ബഹുമാനം ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. അവരെ ബഹുമാനിക്കുകയല്ലാതെ നിങ്ങൾക്ക് മറ്റ് മാർഗമില്ലാത്ത വിധത്തിൽ അവർ നിങ്ങളെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു.

ഡൽഹിയോർമകളിലൂടെ ഒരു യാത്ര
X

എനിക്ക് 18 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ എന്റെ അച്ഛൻ ഡൽഹിയിൽ വെച്ച് മരിച്ചു. അമ്മ കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു. ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ പരിപാലിക്കുമെന്നും എന്നെക്കുറിച്ച് വിഷമിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലെന്നും ഞാൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരേയൊരു വൈദഗ്ധ്യം ടൈപ്പിംഗിൽ അൽപ്പം അറിവ്...

എനിക്ക് 18 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ എന്റെ അച്ഛൻ ഡൽഹിയിൽ വെച്ച് മരിച്ചു. അമ്മ കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു. ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ പരിപാലിക്കുമെന്നും എന്നെക്കുറിച്ച് വിഷമിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലെന്നും ഞാൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരേയൊരു വൈദഗ്ധ്യം ടൈപ്പിംഗിൽ അൽപ്പം അറിവ് മാത്രമായിരുന്നു. സി.പി.ഐ പാർലമെന്ററി ഓഫീസിൽ ടൈപ്പിസ്റ്റായി ജോലി കിട്ടി. മാസം 250 രൂപയായിരുന്നു എന്റെ ശമ്പളം. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആ ഒരു വർഷത്തെ കുറിച്ച് എനിക്ക് നല്ല ഓർമകളുണ്ട്. അശോക റോഡ്, ജൻപഥ് റോഡ്, ഫിറോസ്ഷാ റോഡ് എന്നിവയെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന വിൻഡ്സർ പ്ലേസ് സർക്കിളിൽ ആയിരുന്നു ഓഫീസ്. ഓഫീസിന്റെ ചുമതല മഹേന്ദ്ര ആചാര്യയ്ക്കായിരുന്നു. അങ്ങേയറ്റം ഊഷ്മളവും സ്നേഹസമ്പന്നനുമായ ഒരു വൃദ്ധനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. രാമകൃഷ്ണൻ ജോലിയുടെ വിശദാംശങ്ങൾ നോക്കി. എന്നെ ഒരു ഇളയ സഹോദരനെപ്പോലെ നോക്കി.


ഇന്ന് രാവിലെ, ഞാൻ ഡൽഹിയിലെ അതേ റോഡിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. ഞാൻ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അതേ വീട്ടിലേക്ക് എന്റെ ജിജ്ഞാസ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ നോക്കി.


നളിനിയും അവരുടെ അമ്മയും സഹോദരിയും രണ്ട് കുട്ടികളുമായി ഒരേ കെട്ടിടത്തിലാണ് താമസിച്ചിരുന്നത്. വിനോദും ദിനേശും എന്റെ ഇളയ സഹോദരങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള സുന്ദരന്മാരായ കുട്ടികളായിരുന്നു. അവരുടെ പിതാവ് അക്കാലത്ത് അജയ് ഭവനിൽ അങ്ങേയറ്റം അനുകമ്പയുള്ള ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റായിരുന്നു. സി.പി.ഐ.യിൽപ്പെട്ട പാർലമെന്റ് അംഗങ്ങൾ പലപ്പോഴും അവിടെ എത്താറുണ്ട്. ഇന്ദ്രജീത് ഗുപ്ത, ഹിരേൻ മുഖർജി, ഭൂപേഷ് ഗുപ്ത, മോഹിത് സെൻ തുടങ്ങിയ നേതാക്കളെ ചെറുപ്രായത്തിൽ തന്നെ കാണാൻ എനിക്ക് അവസരമുണ്ടായി. ഈ പഴയ നേതാക്കൾക്കെല്ലാം വ്യത്യസ്ത ഗുണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഒരു പാർട്ടി പ്രവർത്തകൻ ഒന്നുമല്ലെങ്കിലും അത് ബഹുമാനിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അടിയന്തരാവസ്ഥയായിരുന്നു കാലം. അടിയന്തരാവസ്ഥയെ പിന്തുണയ്ക്കാനുള്ള പാർട്ടി തീരുമാനത്തിൽ ഈ നേതാക്കൾ ഉറച്ചുനിന്നെങ്കിലും അടിയന്തരാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ ചുട്ടുപഴുത്ത വിമർശനങ്ങളും സി.പി.ഐയുടെ നിലപാടിനോടുള്ള എന്റെ വിയോജിപ്പും കേൾക്കുന്നതിൽ അവർക്ക് ഒരു പ്രശ്നവുമില്ലായിരുന്നു. അവരുടെ പ്രായം, അനുഭവം, വിവേകം എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച്, അവർക്ക് എന്നെ എളുപ്പത്തിൽ ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.



എന്റെ ടൈപ്പിംഗിൽ നിരന്തരം തെറ്റുകൾ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. അവർ എന്നോട് ക്ഷമയോടെ പെരുമാറും. എന്നാൽ എന്നോട് തുറന്ന് സംസാരിച്ചിരുന്ന ഒരാൾ സി.പി.ഐ.യുടെ യുവജനപ്രസ്ഥാനത്തിൽ നിന്ന് വന്ന സഖാവ് ചന്ദ്രപ്പൻ എം.പി ആണ്. എനിക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നതിനാൽ എനിക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് എഴുതാൻ കഴിയുമെന്നും അദ്ദേഹം കരുതി. ഒരു പത്രക്കുറിപ്പ് എഴുതാമോ എന്ന് അദ്ദേഹം എന്നോട് ചോദിച്ചു. ഞാൻ സ്വമേധയാ സമ്മതിച്ചു. അദ്ദേഹം എന്നെ ഒരു പത്രക്കുറിപ്പ് കാണിച്ചു, എ.ഐ.വൈ.എഫ് ഈ വാർത്തയോട് ഇന്നയിന്ന പോയിന്റുകളോടെ പ്രതികരിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞു. പോയിന്റുകൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ അവ ശ്രദ്ധിച്ചു കേട്ടു. തുടർന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിനായി ഒരു പത്രക്കുറിപ്പ് ടൈപ്പ് ചെയ്തു. എന്റെ ഭാഷ വളരെ മോശമായിരുന്നു. ഓരോ തെറ്റും പേനകൊണ്ട് അടയാളപ്പെടുത്തി അദ്ദേഹം എന്റെ ഭാഷ തിരുത്തി എനിക്കു തന്നു. അത് നോക്കിയപ്പോൾ, തിരുത്തലുകളുടെ എണ്ണം എന്നെ വളരെയധികം ലജ്ജിപ്പിച്ചു.


ഈ പഴയ കാലങ്ങളിലെ എന്റെ ഹ്രസ്വമായ അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ ഞാൻ വ്യത്യസ്ത സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ഇടങ്ങളിലേക്ക് മാറി.


എല്ലാം ശരിയാക്കി വീണ്ടും ടൈപ്പ് ചെയ്ത് അദ്ദേഹത്തിന് നൽകി. അതിനുശേഷം, അദ്ദേഹം എനിക്ക് അത്തരം ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ നൽകിയില്ല. എന്നാൽ എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെരുമാറ്റം വളരെ അധികം ബഹുമാനം അർഹിക്കുന്നു. യുവജനപ്രസ്ഥാനത്തിൽനിന്നുള്ള നല്ല പ്രാസംഗികനുമായിരുന്നെങ്കിലും, സാധാരണ സാഹചര്യങ്ങളിൽ വളരെക്കുറച്ചു വാക്കുകൾ മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. എന്റെ മോശം പ്രകടനത്തെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് കുറ്റബോധം തോന്നാത്ത വിധത്തിൽ സാഹചര്യം കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹം ബോധപൂർവം ശ്രമിച്ചു.


ഈ പഴയ കാലങ്ങളിലെ എന്റെ ഹ്രസ്വമായ അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ ഞാൻ വ്യത്യസ്ത സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ഇടങ്ങളിലേക്ക് മാറി. എന്നാൽ ഡൽഹിയിലെ വിൻഡ്സർ പ്ലേസിലെ ആ ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഞാൻ പഠിച്ച വിലയേറിയ ഒരു കാര്യമുണ്ട്. ചിലർ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് ബഹുമാനം ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. അവരെ ബഹുമാനിക്കുകയല്ലാതെ നിങ്ങൾക്ക് മറ്റ് മാർഗമില്ലാത്ത വിധത്തിൽ അവർ നിങ്ങളെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു.


എനിക്ക് 18 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ എന്റെ അച്ഛൻ ഡൽഹിയിൽ വെച്ച് മരിച്ചു. അമ്മ കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു. ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ പരിപാലിക്കുമെന്നും എന്നെക്കുറിച്ച് വിഷമിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലെന്നും ഞാൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.


ഇന്ന് രാവിലെ, ഞാൻ ഡൽഹിയിലെ അതേ റോഡിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. ഞാൻ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അതേ വീട്ടിലേക്ക് എന്റെ ജിജ്ഞാസ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ നോക്കി. ആ വീടിന് മുന്നിൽ കാവി ടിക്കയുള്ള ഒരാളുടെ ചിത്രമുള്ള 3 വലിയ ഹോർഡിംഗുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നത് ഒരു ബിജെപി പാർലമെന്റ് അംഗത്തിന്റെ ഭവനമാണ്.

TAGS :