1871ൽ ദ്വീപിൽ ഉപേക്ഷിച്ച അഞ്ച് പശുക്കൾ; ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനിപ്പുറം ശാസ്ത്രജ്ഞർ കണ്ടത് ഞെട്ടിക്കുന്ന കാഴ്ച

മനുഷ്യന്റെ യാതൊരുവിധ പരിചരണവുമില്ലാതെ, അതികഠിനമായ കാലാവസ്ഥയുള്ള ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട ദ്വീപിൽ കേവലം അഞ്ച് പശുക്കൾക്ക് 130ലധികം വർഷം അതിജീവിക്കാൻ സാധിക്കുമോ? ശാസ്ത്രലോകത്തെപ്പോലും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ ഇത്തരം ഒരു അതിജീവനത്തിന്റെ കഥയാണ് ദക്ഷിണ സമുദ്രത്തിലെ ആംസ്റ്റർഡാം ദ്വീപിന് പറയാനുള്ളത്. 1871ൽ ഒരു കർഷകൻ ദ്വീപിൽ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ അഞ്ച് പശുക്കൾ പിൽക്കാലത്ത് രണ്ടായിരത്തോളം വരുന്ന ഒരു വലിയ കൂട്ടമായി വളരുകയായിരുന്നു. ഈ കന്നുകാലികളുടെ ജനിതകഘടനയെ കുറിച്ച് അടുത്തിടെ നടത്തിയ പഠനങ്ങളാണ് ഇപ്പോൾ വിസ്മയകരമായ വിവരങ്ങൾ പുറത്തുവിട്ടിരിക്കുന്നത്.

1871:ഒരു പരാജയപ്പെട്ട കുടിയേറ്റ ശ്രമം

1871ൽ ഹ്യൂട്ടിൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ഫ്രഞ്ച് കർഷകൻ വലിയ പ്രതീക്ഷകളോടെയാണ് ആംസ്റ്റർഡാം ദ്വീപിലേക്ക് കപ്പൽ കയറിയത്. കന്നുകാലി വളർത്തലും കൃഷിയുമായി അവിടെയൊരു പുതിയ ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ഇതിനായി അഞ്ച് കന്നുകാലികളെ (ഒരു കാള, രണ്ട് പശുക്കൾ, രണ്ട് കിടാരികൾ) അദ്ദേഹം ഒപ്പം കൂട്ടിയിരുന്നു. എന്നാൽ ശക്തമായ കാറ്റും കഠിനമായ കാലാവസ്ഥയും നിറഞ്ഞ, വെറും 21 ചതുരശ്ര മൈൽ മാത്രം വിസ്തീർണമുള്ള ആ ദ്വീപിലെ ജീവിതം മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ ദുസഹമായി മാറി. തുടർന്ന് തന്റെ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ച് കർഷകൻ ദ്വീപ് വിട്ടുപോയെങ്കിലും, കൊണ്ടുവന്ന അഞ്ച് പശുക്കളെ അവിടെത്തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.

അതിജീവനത്തിന്റെ ജനിതക രഹസ്യം

പിൽക്കാലത്ത് ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഈ പശുക്കളുടെ ഡിഎൻഎ ഘടന വിശദമായി പരിശോധിച്ചപ്പോഴാണ് അത്ഭുതകരമായ കണ്ടെത്തലുകൾ ഉണ്ടായത്. ഫ്രാൻസിലെ ഇൻറെ (INRAE) ജനിതകശാസ്ത്രജ്ഞനായ മാത്യു ഗൗട്ടിയറുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടത്തിയ പഠനത്തിൽ, ഈ കന്നുകാലികൾക്ക് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വംശപാരമ്പര്യമുണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തി. ഇവയുടെ ജനിതകഘടനയുടെ 75 ശതമാനവും യൂറോപ്യൻ ടോറിൻ (Jersey breed) ഇനത്തിൽപ്പെട്ടവയും, ബാക്കി 25 ശതമാനം മഡഗാസ്കറിലും മറ്റും കാണപ്പെടുന്ന കഠിനമായ ചൂടിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിലെ സെബു (Zebu) ഇനത്തിൽപ്പെട്ടവയുമായിരുന്നു. ഈ സമ്മിശ്ര ജനിതകഘടന തന്നെയാണ് പരിമിതമായ സാഹചര്യങ്ങളിലും രോഗങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കാനും കഠിനമായ കാലാവസ്ഥയെ അതിജീവിക്കാനും ഇവയ്ക്ക് കരുത്തേകിയത്.

ഇൻബ്രീഡിങ് പ്രതിസന്ധിയെ മറികടന്നവർ

കേവലം അഞ്ച് മൃഗങ്ങളിൽ നിന്ന് വംശവർധനവ് നടത്തുമ്പോൾ സാധാരണയായി ഉണ്ടാകുന്ന വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയാണ് ഇൻബ്രീഡിങ് (ഒരേ കുടുംബത്തിൽപ്പെട്ടവ തമ്മിലുള്ള പ്രജനനം). ഇത് സാധാരണയായി ജനിതക വൈകല്യങ്ങൾക്കും രോഗങ്ങൾക്കും വംശനാശത്തിനും കാരണമാകാറുണ്ട്. ഈ കൂട്ടത്തിലും ഇൻബ്രീഡിങ് നിരക്ക് 30 ശതമാനത്തോളം ഉയർന്നു നിന്നിരുന്നു. എന്നാൽ, ആദ്യത്തെ ഏതാനും വർഷങ്ങളിൽ തന്നെ ഇവയുടെ എണ്ണം വളരെ പെട്ടെന്ന് വർധിച്ചതിനാൽ ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ ഉണ്ടാകേണ്ടിയിരുന്ന ജനിതക തകർച്ചയിൽ നിന്ന് ഇവ രക്ഷപ്പെടുകയാണുണ്ടായതെന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ വിലയിരുത്തുന്നു. ശരീരഘടനയേക്കാൾ ഉപരി ഇവയുടെ നാഡീവ്യൂഹത്തിലും പെരുമാറ്റത്തിലുമാണ് പരിണാമപരമായ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടായത്. കൂടുതൽ ജാഗ്രതയുള്ളവരും, സ്വതന്ത്രമായി ജീവിക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ളവരുമായി മാറാൻ ഇവയ്ക്ക് സാധിച്ചു.

ദ്വീപ് വാസവും വലിപ്പക്കുറവും

ദ്വീപുകളിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടു ജീവിക്കുന്ന വലിയ സസ്തനികൾക്ക് തലമുറകൾ കഴിയുമ്പോൾ വലിപ്പക്കുറവ് സംഭവിക്കാറുണ്ട്. ആംസ്റ്റർഡാം ദ്വീപിലെ പശുക്കൾക്കും വലിപ്പത്തിൽ വലിയ കുറവുണ്ടായതായി മുൻപ് ചില പഠനങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിരുന്നു. സാധാരണയായി ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് സംഭവിക്കുന്ന ഈ പ്രക്രിയ വെറും 130 വർഷം കൊണ്ട് സംഭവിച്ചു എന്നതായിരുന്നു വാദം. എന്നാൽ 2024ൽ പുറത്തുവന്ന ജനിതക പഠനം ഈ വാദത്തെ തിരുത്തി. ഇവയുടെ പൂർവ്വികരായ ജേഴ്സി പശുക്കളും സെബു പശുക്കളും ജന്മനാ തന്നെ ചെറിയ ശരീരപ്രകൃതിയുള്ളവ ആയതുകൊണ്ടാണ് ഇവയ്ക്ക് വലിപ്പക്കുറവ് തോന്നിയതെന്നാണ് പുതിയ കണ്ടെത്തൽ.

ജൈവവൈവിധ്യ സംരക്ഷണവും വംശനാശവും

കന്നുകാലികളുടെ ഈ അതിജീവന കഥ കൗതുകകരമാണെങ്കിലും അതിന്റെ അന്ത്യം അത്ര ശുഭകരമായിരുന്നില്ല. കന്നുകാലികളുടെ എണ്ണം രണ്ടായിരത്തോളമായി ഉയർന്നപ്പോൾ അത് ദ്വീപിലെ തദ്ദേശീയമായ ജൈവവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് വലിയ ഭീഷണിയായി മാറി. വംശനാശഭീഷണി നേരിടുന്ന ആംസ്റ്റർഡാം ആൽബട്രോസ് പക്ഷികളുടെയും അപൂർവ്വയിനം ഫൈലിക്ക മരങ്ങളുടെയും നാശത്തിന് ഈ കന്നുകാലിക്കൂട്ടം കാരണമായി. തുടർന്ന് ദ്വീപിന്റെ പ്രകൃതിദത്തമായ ജൈവവൈവിധ്യം വീണ്ടെടുക്കുന്നതിനായി 2010ഓടെ ഈ പശുക്കളെ മുഴുവനായും അവിടെനിന്ന് ഒഴിവാക്കുകയോ ഇല്ലാതാക്കുകയോ ചെയ്തു. നിലവിൽ യുനെസ്കോയുടെ ലോക പൈതൃക പട്ടികയിലാണ് ഈ ദ്വീപ് ഉള്ളത്. ഇന്ന് ആ കന്നുകാലിക്കൂട്ടം ജീവനോടെയില്ലെങ്കിലും, അവ വംശനാശം സംഭവിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ശേഖരിച്ച ഡിഎൻഎ സാമ്പിളുകൾ ഇപ്പോഴും ശാസ്ത്രലോകത്തിന് ജീവന്റെ അതിജീവന ശേഷിയെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ പാഠങ്ങളാണ് നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.