മലാഗ: ദക്ഷിണ യൂറോപ്പിലെ വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിൽ കണ്ടെത്തിയ 8,000 വർഷത്തിലധികം പഴക്കമുള്ള ഭൂഗർഭ ഗുഹകൾ ശാസ്ത്രലോകത്തിന് മുന്നിൽ വലിയൊരു ചരിത്ര രഹസ്യമാണ് തുറന്നുവെക്കുന്നത്. ആധുനിക സ്പെയിനിലും ദക്ഷിണ ഫ്രാൻസിലുമായി വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന ഈ ഗുഹാശൃംഖലകളിൽ എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത മനുഷ്യരുടെ ഫോസിലുകളും അവശിഷ്ടങ്ങളുമാണ് പുരാവസ്തു ഗവേഷകർ കണ്ടെത്തിയത്. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, തീർത്തും അപകടം പിടിച്ച ഈ ഇരുണ്ട ആഴങ്ങളിലേക്ക് മനുഷ്യർ എന്തിനാണ് പോയത് എന്നതും, അവരിൽ പലരും എന്തുകൊണ്ട് തിരികെ വന്നില്ല എന്നതുമാണ് ഗവേഷകരെ ഇന്നും കുഴപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന ചോദ്യം.
സ്പെയിനിലെ അൻഡാലുസിയയിലുള്ള 'ക്യൂവ ഡി ലോസ് മുർസിയലാഗോസ്' എന്ന ഗുഹാശൃംഖലയാണ് ഈ പഠനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായത്. ഗുഹയുടെ തീർത്തും എത്തിച്ചേരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ആഴങ്ങളിൽ നിന്നും വളരെ മികച്ച രീതിയിൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിലുള്ള മനുഷ്യ അസ്ഥികൂടങ്ങളും നിർമിതികളുമാണ് ഗവേഷകർക്ക് ലഭിച്ചത്. പ്രകൃതിദത്തമായ വരണ്ട അന്തരീക്ഷം കാരണം ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായിട്ടും നശിച്ചുപോകാതെ ശേഷിച്ച ചെടികൾ കൊണ്ട് നെയ്ത കുട്ടകൾ, തടികൊണ്ടുള്ള ആയുധങ്ങൾ, തുകൽ ചെരുപ്പുകൾ എന്നിവ ഇവിടെനിന്ന് കണ്ടെടുത്തു. പ്രശസ്ത ശാസ്ത്ര മാസികയായ 'നേച്ചർ' പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പഠനപ്രകാരം, ഇവിടെ നിന്നും ലഭിച്ച കുട്ടകൾക്ക് ഏകദേശം 9,500 വർഷത്തെ പഴക്കമുണ്ട്. യൂറോപ്പിൽ ഇതുവരെ കണ്ടെത്തിയിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയ കൈത്തറി-നെയ്ത്ത് വസ്തുക്കളിൽ ഒന്നാണിത്.
വെളിച്ചമില്ലാത്ത, കഠിനമായ പാറക്കെട്ടുകൾ നിറഞ്ഞ, ഓക്സിജൻ്റെ അളവ് വളരെ കുറഞ്ഞ ഈ ഗുഹകളിലേക്ക് പുരാതന നിയോലിത്തിക്ക് ജനത എന്തിനാണ് തുടർച്ചയായി യാത്ര ചെയ്തത് എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ദൂരൂഹത. ഗുഹകളുടെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള അറകളിൽ മനുഷ്യവാസം ഉണ്ടായിരുന്നതിൻ്റെ യാതൊരു ലക്ഷണങ്ങളുമില്ല എന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു. നിത്യജീവിത ആവശ്യങ്ങൾക്കല്ല, മറിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള ആത്മീയമോ മതപരമോ ആയ ആചാരങ്ങൾക്കായാണ് അവർ ഈ ഗുഹകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് എന്നാണ് ബയോ-ആർക്കിയോളജിസ്റ്റുകളുടെ വിലയിരുത്തൽ. പുരാതന ജനത ഗുഹകളെ മരണത്തിൻ്റെയും പുനർജന്മത്തിൻ്റെയും പ്രതീകമായിട്ടാണ് കണ്ടിരുന്നത്. ഭൗമിക ലോകത്തുനിന്ന് മറ്റൊരു ലോകത്തേക്കുള്ള 'കവാടങ്ങൾ' ആയിട്ടാകാം അവർ ഈ ആഴങ്ങളെ വിശേഷിപ്പിച്ചത്. സ്പെയിനിലെ കുവേ ഡി നെർജ, ഫ്രാൻസിലെ ലാസ്കോ എന്നീ ഗുഹകളിൽ കണ്ടെത്തിയ പുരാതന ഗുഹാചിത്രങ്ങളും ആചാരപരമായ ഉപകരണങ്ങളും ഈ വാദത്തെ ശരിവെക്കുന്നു.
ഗുഹകളിൽ പലയിടത്തും ഒറ്റപ്പെട്ട നിലയിലാണ് അസ്ഥികൂടങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയത്. ഇവർ എന്തുകൊണ്ട് മരണപ്പെട്ടു എന്നതിന് വ്യക്തമായ തെളിവുകളില്ലാത്തതിനാൽ പല ശാസ്ത്രീയ സിദ്ധാന്തങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. കൃത്രിമ വെളിച്ച സംവിധാനങ്ങൾ ഇല്ലാതിരുന്ന അക്കാലത്ത്, പന്തങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ മാത്രം അകത്തു കടന്നവർ വഴിതെറ്റി കുടുങ്ങിപ്പോയതാകാം എന്നും ഗുഹകൾ ഇടിഞ്ഞുവീണതോ അല്ലെങ്കിൽ ഓക്സിജൻ്റെ അഭാവമോ ഇവരുടെ മരണത്തിന് കാരണമായിട്ടുണ്ടാകാം എന്നും ഒരു വിഭാഗം കരുതുന്നു. അതേസമയം, മരണപ്പെട്ടവരെ ഗുഹകളുടെ ഏറ്റവും ആഴങ്ങളിൽ കൊണ്ടുപോയി അടക്കം ചെയ്യുന്ന നിയോലിത്തിക്ക് ശവസംസ്കാര രീതിയാണിതെന്ന് മറ്റൊരു വിഭാഗം ഗവേഷകർ വാദിക്കുന്നു. ചില മൃതദേഹങ്ങൾ ആചാരപരമായ ബലികളുടെ ഭാഗമായി അവിടെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതാകാനുള്ള സാധ്യതയും തള്ളിക്കളയാനാവില്ല.
ഗുഹാഭിത്തികളിൽ കാണുന്ന പന്തങ്ങളുടെ പുകപ്പാടുകളും, കളിമണ്ണിൽ പതിഞ്ഞ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷം പഴക്കമുള്ള കാല്പാടുകളും തെളിയിക്കുന്നത് നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ആളുകൾ ഈ ഗുഹകളിലേക്ക് തുടർച്ചയായി വന്നിരുന്നു എന്നാണ്. ആശ്ചര്യകരമായ കാര്യം, ഈ അപകടകരമായ യാത്രകളിൽ കുട്ടികളും പങ്കെടുത്തിരുന്നു എന്ന് അവരുടെ കാല്പാടുകളിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നുണ്ട്. ഇന്ന് അത്യാധുനിക 3D സ്കാനിങ് സാങ്കേതികവിദ്യകളും ഡിഎൻഎ പരിശോധനകളും ഉപയോഗിച്ച് പുരാതന മനുഷ്യർ ഗുഹകൾക്കുള്ളിൽ സഞ്ചരിച്ച വഴികളും അവരുടെ പിൻതുടർച്ചയും കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ് ശാസ്ത്രലോകം. എങ്കിലും ഗുഹകളിൽ പലതും കാലാന്തരത്തിൽ ഇടിഞ്ഞുവീണതും വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയതും കാരണം ഭൂരിഭാഗം പ്രദേശങ്ങളും ഇപ്പോഴും മനുഷ്യന് അപ്രാപ്യമായി തുടരുന്നു.
പുരാതന മനുഷ്യൻ്റെ ആത്മീയവും വൈകാരികവുമായ വിശ്വാസങ്ങളെ മനസിലാക്കാനുള്ള ഒരു കണ്ണാടിയാണ് ഈ ഗുഹകൾ. അതേസമയം തന്നെ, എണ്ണായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് എന്തിനോ വേണ്ടി ഇരുളടഞ്ഞ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയിട്ട് ഒരിക്കലും തിരികെ വരാതിരുന്ന ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യരുടെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഓർമപ്പെടുത്തൽ കൂടിയായി ഈ ചരിത്രാവശിഷ്ടങ്ങൾ അവശേഷിക്കുന്നു.